Therapie.

Wat je ook meemaakt, je hoeft het niet alleen uit te zoeken of te wachten tot het "erg genoeg" is.

Het licht in mijn praktijk brandt, ook als je zelf nog niet goed weet waarom je hier zou zijn. Dat ontdekken we samen.

Mensen komen bij mij met heel verschillende vragen: over rouw om iemand die je verloren hebt, of een trauma dat je niet loslaat. Over angst, stress of een burn-out. Over somberheid, eenzaamheid, of wat je leven zin geeft. Over opgroeien of leven tussen twee culturen. Over je relatie, je familie, of een moeilijke keuze. Over faalangst, twijfel aan jezelf, of moeite om voor jezelf op te komen. Ook over jezelf pijn doen, of over gedachten om er niet meer te willen zijn.

In therapie gebruik ik vaak de metafoor van het huis. Elk huis heeft een fundering en een structuur die je werd meegegeven door de mensen die er al waren vóór jou, met alles wat zij van jou verwachtten, bewust of onbewust. Soms is wie je bent een antwoord op die verwachtingen.

Sommige kamers voelen vertrouwd. In andere staan spullen die niet echt van jou aanvoelen – spullen van iemand die je ooit probeerde te zijn. Ergens lekt het al een tijdje – iets dat blijft opduiken en groter wordt, hoe hard je ook probeert het te negeren.

In therapie kijken we samen naar dat huis: waar loop je vast, en wat maakt dat het uitgerekend daar gebeurt? Misschien sta je al eens in een lege kamer – een leegte die overweldigend kan aanvoelen. Dan zoeken we samen uit hoe jij die wil inrichten. Of misschien is het net omgekeerd: een kamer die overvol staat, verstikt onder de chaos of alles wat "moet."

Soms is er weinig nodig: een paar dingen herschikken, een kamer opnieuw inrichten. Soms ligt het dieper, en moet de structuur zelf op de helling.

In onze gesprekken mag je vrijuit spreken, ook over wat nog geen woorden heeft. Ik luister zonder oordeel, en hoor wat je tussen de regels door zegt. Zo verlichten we stap voor stap je klachten.

Als je zover bent, staat mijn deur voor je open.
– Charlotte Häsler